Alle boeken van Ann Driessen

Alle boeken van Ann Driessen

donderdag 19 november 2026

LEZEN IS NOOIT SCHADELIJK... INTEGENDEEL.

Ben jij leesvaardig? Ben jij leesbereid? Ben jij een lezer en/of een voorlezer? Op elke vraag een ‘ja’, dan hoera! Niet alleen de volgende week is belangrijk om te lezen en voor te lezen. Alle weken van het jaar zijn goed, elk seizoen, elk tijdstip. Al kunnen herfst en winter, met natte koude binnenblijfdagen, leeszin en leeshonger iets meer voeden of stillen. Elk boek is goed, ook die van mij. Waarom zou je lezen? Omdat lezen je gelukkiger, slimmer, empathischer en gezonder maakt! Jong geleerd is oud gedaan. Maar een mens is nooit te oud om te lezen of beginnen te lezen...

Lezen heeft dus veel voordelen, extra’s, positieve gevolgen. Wat zegt de Britse schrijfster Mary Beard in De Standaard over lezen: ‘Lezen is een fundamentele menselijke manier om met de wereld om te gaan en onder ogen te zien wat er in die wereld gebeurt. Soms is dat plezierig, soms confronterend. Een deel van de zin van lezen is juist dat het niet altijd comfortabel hoeft te zijn.’ Zij beweert ook dat als we het vermogen verliezen om complexe teksten te lezen, we uiteindelijk ook onze democratie verliezen. Lezen is dus voor haar (en voor mij) niet alleen plezierig, iets om je op te vrolijken, een leuk tijdverdrijf. En waarom zou je dan bv. mijn boeken kunnen-mogen-willen lezen?

MIJN ALGERIJE

‘Je schrijft geen boek om alles te vertellen wat je weet. Je schrijft een boek om iemand mee te nemen naar een plek waar hij zonder jouw verhaal misschien nooit was gekomen’ schreef Laurence Verwee (The Power of Books). Ze heeft gelijk en dat probeer ik met ‘Mijn Algerije’ te doen: je mee te nemen naar een land dat je misschien nooit zal bezoeken, naar verschillende regio’s in noord, oost en zuiden, naar uitzonderlijke landschappen (gebergten, woestijnen, parken) naar aimabele mensen, vooral vrouwen en kinderen, wiens tradities, gewoonten en gebruiken nauwelijks gekend zijn… maar meer dan de moeite waard zijn om te ontdekken… via mijn boek!

KINDEREN TOEGELATEN

Fictie lezen en empathie hangen positief samen. Empathie is begrijpen wat iemand voelt en soms meevoelen. Mensen die regelmatig fictie lezen, hebben meer inzicht en inleving in andere mensen. Dit verband bestaat al vanaf de kindertijd. Dat schrijft Stichting Lezen (Nederland). ‘Kinderen toegelaten’ is geen fictie, maar non fictie: het is een bundeling van waargebeurde verhaaltjes uit een groot gezin. Misschien helpen die ook om bv. de zorgen, bekommernissen, uitdagingen en frustraties van moeders te leren kennen en begrijpen? Hun dagelijkse inzet, hun onbetaald en ondergewaardeerd maar o zo noodzakelijk en liefdevol werk.

OORLOGSBOEKEN

Zouden mijn twee WOI-boeken ‘De Groote Oorlog van René en ‘De schat van Merkem’ mensen helpen inzien hoe schadelijk, pijnlijk, wreed, vernietigend en verwoestend elke oorlog is? Zou deze boeken de gedachte dat we oorlogen moeten vermijden of zo snel mogelijk stoppen, helpen nestelen in de hoofden van de lezers? Ik hoop het echt. Lezen is weten. Maar niet uit alle kennis groeien daden.

GEVANGEN GEBOREN

‘Regelmatig verhalen lezen zorgt ervoor dat sociaal-cognitieve vaardigheden - zoals empathie – sterker worden, bij zowel kinderen als volwassenen. En dat zorgt er weer voor dat we ons tijdens het lezen beter en sneller kunnen inleven in personages’, beweert taalwetenschapper Lynn Eekhof van de Radboud universiteit. Ik denk dat bepaalde personages in verre van benijdenswaardige posities (armoede, ziekte, detentie), of ze fictief of echt bestaan, lezers kan doen nadenken en helpen voelen wat het is als je aan da rand van de maatschappij leeft of ongewenst, verguist, veroordeeld bent. En Renée uit ‘Gevangen geboren’ is zo’n mens. ‘Of je nu in gesprek bent met iemand of een boek of reportage in de krant leest: in beide gevallen moet je je inleven in de ander om te kunnen begrijpen wat een ander denkt en voelt’, meent Eekhof. Mijn advies lees fictie en non fictie…

HET MOEST MAAR EENS WAAR ZIJN

Zelfs het lezen van teksten die je bang maken, kan helpen. Zo lees je in ‘Het moest maar eens waar zijn’ welke kettingbrieven, kettingmails en kettingberichten mensen teisteren… maar ook waarom hun inhoud mensen bang maakt én wat mogelijke oplossingen zijn tegen die terreur.

‘Eerst lees je, dan leer je’ beweerde professor historische taalkunde Freek Van De Velde (KU Leuven) onlangs in ‘De Afspraak’ op de VRT. Hij stelt vast dat studenten minder lezen, doodnormale woorden niet meer kennen (bv. geselen, ontspruiten) doodnormale woorden kennen ze niet meer bv. geselen, ontspruiten,) en meer fouten schrijven.

‘De ene vaardigheid blijft aan de andere vaardigheid plakken: eerst lees je, dan leer je. Er is een stelsel van vaardigheden dat samenhangt met lezen: als je dat verwaarloost, heeft dat nefaste gevolgen voor individu en voor samenleving. Wie veel leest, heeft een beter werkingsgeheugen, kan gemakkelijk een discours volgen, is empathischer…’ Zelfs een ‘kortstondige blootstelling aan een dosis literatuur’ zou dat effect hebben. ‘Zich verplaatsen in iemands anders gedachtewereld, dat is een verbluffende vaardigheid’, zo beweerde Van De Velde en ‘boeken zijn waanzinnig goedkoop’. Reken uit: hoeveel uren lees- en leerplezier bieden boeken van 20-30 euro? En dan als extra beloning nog een hoger IQ en meer empathie?

LEZEN (HER)STARTEN?

Ben je het lezen niet meer gewoon? Herstart die activiteit. Begin met een stripverhaal, een kinder- of jeugdboek. Volg je eigen leestempo, leesmethode en leesstappen. Kies een boek (kopen is niet altijd nodig, bibliotheken wachten op jou!). Ga op een bank, in een zetel, in bed - of waar ook - zitten. Adem diep in en uit, kom tot rust en begin eraan. Elke minuut telt.  Begin met 10 minuten. Of ga samen zitten/liggen lezen. Lees met je partner, je kind, je vriendin, je collega, met of in een kleine groep. Ga na afloop in gesprek en vertel elkaar over wat je las, waarom… en lees ook een stukje voor uit het boek dat jij koos… Het is belangrijk om te blijven lezen. Lezen is dus eigenlijk een spier. En die spier moet getraind worden. Laat me weten of het lukt: opnieuw te lezen… en te blijven lezen?

NOG TIPS NODIG?

Tip 1. MINDER SCHERMTIJD, meer tijd om te lezen. Verminder of elimineer Facebook, Instagram, Tiktok, LinkedIn en TV.

Tip 2. GEEF EEN BOEK, aan de Sint of onder de kerstboom! Zin in één van mijn boeken? Mail me of kijk op mijn website.

Tip 3. VRAAG EEN LEZING, via Literatuur Vlaanderen, Auteurslezingen.




#lezen #boeken #waargebeurd #fictie #nonfictie #empathie #leerrijk

Meer over het nut van lezen? 

Lees o.m. mijn andere blogs over dit onderwerp:

- Lezen kan je overal (1924)

- Hoe krijg ik jou aan het lezen? (2020)

- Waarom lezen goed is voor mij en ook voor jou (2019)

 


donderdag 15 oktober 2026

AGENDA'S KWAMEN, KOMEN EN... BLIJVEN!

Foto Inge Kinnet
Agenda's zijn nooit weg. Producent Brepols uit Turnhout vindt een nieuwe adem, las ik in DS. Daar ben ik blij om. Als je denkt dat agenda’s passé zijn, vergis je je. Brepols is nog altijd agenda-uitgever én zorgt voor hippe gegeerde notitieboekjes waarin je naar hartenlust kunt noteren wat gebeurt of gaat gebeuren, wat je ziet, hoort, weet, denkt, voelt en droomt. Dat laatste deed ik ook, jaren!

Het doet me deugd dat steeds meer mensen, vooral jongeren, teruggrijpen naar pen/potlood en papier en dus ook agenda’s. ‘Het verlangen naar schrijven en vertragen leeft overal zegt marketingmanager Zels van Brepols in de krant DS.                                                                                                                 

Ik kreeg mijn agenda's, per toeval, van een dame die oud papier verkocht en jaarlijks ook dozen vol niet verkochte agenda’s moest ‘verwerken’, dus vernietigen. Met de duidelijke boodschap ‘niet verkopen’ kreeg ik van Madammeke T (zo noemde we haar in ons gezin, dat een boon had voor haar) een lading: een volle doos zwarte identieke exemplaren, enkele kleinere met een rode kaft ertussen. Eens een jaar voorbij konden die van het vorige echt niet meer aan de man of vrouw gebracht worden. Maar ik was dolblij met en dankbaar voor die onverkochte en onverkoopbare exemplaren. 

Ik denk nog dikwijls aan haar, aan mevrouw T. En niet alleen aan haar vrijgevigheid maar ook aan de drama’s die haar leven verzwaarde: de dood van haar man en de dood van haar zoon. Ondanks haar intens lijden bleef ze werken, vechten, doorzetten, aankopen en verkopen… en haar gezin (en ons soms ook) verwennen.

Schappen vol

Mevrouw T. zal ik misschien nooit vergeten. Haar agenda’s, die van Brepols, ook niet. Ze zitten nog altijd in mijn witte bureaukasten. Schappen vol (een selectie, zie foto). Bijna allemaal 21,5 op 14 cm groot. De meeste hebben een zwarte stevige kaft. Ik krijg het niet over mijn hart om ze, op een doordeweekse dinsdagmorgen, bij het oud papier te zetten. Door haar? Door hun betekeneis voor mij? Door wat ze aan inhoud nog verbergen?

Een deel van mijn collectie agenda's
Agenda’s van Brepoels… ze waren mijn 'alles', mijn onmisbaar dagelijks attribuut meer dan tien jaar, maar ook meer dan dat: ze waren mijn geheugen, mijn toeverlaat, mijn compagnon de route, mijn redding, mijn naslagwerk. Ik vertrok geen dag naar het hof van beroep zonder een dik zwart exemplaar met stevige kaft en een zwevend lintje dat aangaf waar ik gebleven was

Ik noteerde er elke rechtbank dag nauwgezet (maar achteraf niet altijd duidelijk leesbaar) in, in welke zaal (kamer heet dat op het hof van beroep), voor welke zaak ik aanwezig was… datum, kamer, beklaagden… De namen van griffier en zittende en staande magistraten net altijd.

Dat waren verslagen van rechtszaken, tussenkomsten van beklaagden, magistraten en advocaten, en soms mijn gedachten, gevoelens en bedenkingen erover…

Aan mijn linkerarm bengelde mijn handtas, in mijn rechterhand hield ik mijn ‘zwart boekje’ vast… tot op het moment dat ik in de gerechtszaal plaatsnam, dat opende en ijverig begon te noteren wat ik zag en wat ik hoorde.

Rechtszaken

Over elke rechtszaak schreef ik zoveel mogelijk op… om thuis, uit mijn gekrabbel, de samenvattende essentie te halen… in x aantal regels, opgedragen door de eindredactie. Bij de uitspraak van het verdict voor de beklaagden - het arrest - ging ik waarheid gedreven naar de griffie om elk arrest van A tot Z te lezen… en het nodige te noteren. Zwarte agenda’s. Eentje uit 2003 heeft me vorig jaar geholpen voor een BVL-podcast ‘Gangster Y’. 

Had (of nam?) ik maar tijd om ze allemaal opnieuw te lezen… ooit misschien. In notities, op mijn computer en in mijn hoofd en hart, ‘brandt’ het verlangen om er nog iets mee te doen, om een deel van de inhoud te ‘gebruiken’, maar dat wel zonder namen en plaatsnamen. Wie weet.

Foto: Inge Kinnet

#agenda #rechtbank #oudpapier #notities #schrijven

donderdag 17 september 2026

HELDEN BIJ DE KONING

Voor mij was 9 september 2025 een onvergetelijke dag, voor minstens 12 inspirerende Belgen wordt dat vandaag, donderdag 17 september 2026. Om 14u worden ze ontvangen op het paleis en kunnen ze zelf aan Koning Filip vertellen waarom en hoe ze zich onbaatzuchtig inzetten in onze samenleving.

Deze helden zijn, samen met het paleis, geselecteerd uit de 50 van de 150 kandidaten in het initiatief, BeHeroes, van het Prins Filipfonds/Koning Boudewijnstichting). De Koning wenst hun persoonlijk te bedanken en daardoor ook andere burgers te inspireren om zich onbaatzuchtig in te zetten voor de samenleving. De helden van dit jaar zijn tussen 26 en 68 jaar, mannen en vrouwen, met en zonder kleur of beperking, uit alle provincies: pater Stautemanss (Oekraine), Evelien Maerten (Troosttuin), Burak Köylü (Aktief), Saskia Benus (zorgboerderij), Lies Gielis (kleuterschool), Patrick Gerardy (Un monde meilleur), Alexandre Hemelaer (Tigerstorm), Aminata Kamate (Fondation Kalifa), Mahamat Haroun (Friendly Foot), Julien Vande Weyer (Un pas, un toit), Cynthia Simpson (Solidarité Grands Froids) en Karine Vanommeslaeghe (LichtBLICKE).

ONVERGETELIJK PALEIS

Ik was op 9 september in 2025 ook uitgenodigd op het paleis: wat een verrassing! Waarom? Omdat ik Agnes Steenssens als Be Heroe had opgegeven. Agnes zet zich al meer dan 25 jaar belangeloos, met hart en ziel en actie, in voor gedetineerden in Belgische gevangenissen via de vzw WithoutWalls (dit jaar 20 jaar). Ze ageert tegen de doodstraf en bezoekt terdoodveroordeelden in Texas.
Die dag zullen ‘mijn held’ Agnes en ik echt nooit meer vergeten: de vriendelijke ontvangst, de statige trappen, de schitterende Empire zaal, het gesprek met een aandachtige betrokken Koning Filip en minister van Binnenlandse zaken Quintin, de kennismaking met andere helden, … maar ook de stress van de trappen op en af gaan, van (vooraf) wat moet ik aantrekken en zal ik op tijd zijn? (dus te vroeg vertrokken), van de korte briefing, van zit mijn haar wel goed, van het wachten (en vermijden geknoei met koffie op mijn jurk), en vooral van: wat kan ik (en moet ik zeker) tegen onze Koning zeggen en wat niet. Een eenmalige kans die ik niet mocht verbrodden!  

Maar de stress voor en tijdens dat paleisbezoek bleek niet nodig: alles verliep vlot, vlekkeloos. De twee uur vlogen te snel om.  De mooiste herinnering heb ik toch wel aan de koning. Die sprak de 24 aanwezigen toe, voor hij aan elk tafeltje van 4 een persoonlijk gesprek had. Hij bedankte - gemeend, uitdrukkelijk en hartelijk - niet alleen de aanwezigen maar iedereen in ons land die zich op de een of andere manier belangeloos inzet.



BRIEF EN BOEK VOOR DE KONINGIN


Na afloop zat ik met het gevoel: heb ik nu echt gezegd wat ik wilde tegen de numero 1 van België? Wellicht niet of minstens onvoldoende: de echte helden gaf ik voorrang en zenuwen en tijdsgebrek speelden me parten. Maar ik had dat enigszins verwacht en voorzien: ik schreef vooraf een brief over mijn bekommernis en verdriet (tot op vandaag!) over de mensonterende omstandigheden in onze Belgische gevangenissen. Met ‘Voor Koningin Mathilde’ overhandigde ik het boek  ‘Gevangen geboren’, dat ik schreef met Renée én mijn brief. In de hoop dat Koning en Koningin boek en brief zouden lezen…


HET IS EN BLIJFT EEN SCHANDE

Misschien is het toeval, misschien niet (ik hoop van niet natuurlijk): enkele weken later toonde de Koning openlijk zijn bezorgdheid door gesprekken met gevangenismedewerkers en door een bezoek aan de gevangenis in Antwerpen. Zijn bekommering daarover zal nu, een jaar later, net als de mijne, ferm gestegen zijn: de overbevolking, de levensomstandigheden: ze zijn nog verslechterd! Ik vraag me - met hem? - af: wanneer komt er een einde aan die overbezetting? Aan het enorme gebrek aan medische en psychiatrische zorg voor gedetineerden en geïnterneerden? Aan de kwalijke hygiënische toestanden in bepaalde oude gevangenissen, bv. in Gent? 
Luister naar gedetineerden en gevangenispersoneel vertellen, lees de rapporten van de 37 commissies van de Centrale Toezichtsraad voor het gevangeniswezen, die waken over de eerbiediging van de rechten en de menselijke waardigheid van personen in detentie, enz. 
Dat mensen daar moeten leven of werken: het is een schande. En die schande blijft duren… Hoelang nog?

#koning #koningin #paleis #helden #beheroes #gevangenissen #centraletoezichtsraad


Met dank aan Boundbrakers en Koning Boudewijnstichting voor de foto’s.

Info: BeHeroes

zaterdag 22 augustus 2026

WAAR VOEL JIJ JE THUIS?

Wie in het buitenland woont of woonde - zelfs in België - vraagt zich wel eens af: waar voel ik me thuis? Hier of elders, in ons of in een ander land? Je ergens thuis voelen, wat betekent dat? Ik heb in mijn leven slechts in 3 landen gewoond, in minstens 5 steden in België en meer dan 40 landen bezocht. Vreemd genoeg… niet overal kreeg ik een kort of lang thuisgevoel, wel in Algerije, Nederland en België… ook in Japan, Thailand en China.

Verhuizen naar een andere stad en/of naar een ander land: ik moet toegeven, dat is soms ‘lastig’. In 3 verschillende landen heb ik gewoond, met elk een eigen geschiedenis, natuur, cultuur en sfeer. Het vroeg voortdurend ‘aanpassingen’. Reizen in 4 continenten (Amerika, Azië, Europa en Afrika) eist nog meer, hoe kort of hoe lang een verblijf ook is. Als je weet dat er 195 landen zijn, heb ik er niet veel gezien.

Een juni in Noorwegen...

Waar ben ik geweest?

West-Europa: België, Nederland, Luxemburg, Liechtenstein, Frankrijk, Corsica en Monaco, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Italië en Sardinië, Sicilië, Vaticaanstad, San Marino, Spanje, Madeira, Portugal, Griekenland, Groot-Brittannië, Schotland, Ierland. 
Noord-Europa: IJsland,  Finland, Noorwegen, Denemarken.
Oost-Europa: Tsjechië, Hongarije, Kroatië, Polen, Slovenië, Rusland.
Noord-Amerika (Virginia, Florida, California, North Carolina, Canada, Mexico, 
Curaçao.
Afrika: Algerije, Tunesië, Egypte, Zuid-Afrika.
Midden-Oosten: Israël, Turkije, Egypte.
Verre Oosten: China, Hong Kong, Japan, Laos, Thailand.
Zuidoost-Azië: India.

Een mei in China...

Waar woonde ik?

In eigen land woonde ik op meer dan 10 plekken, o.m. in As, Herk-De-Stad, Leuven, Kuringen, Runkst, Hasselt, Veurne, De Panne,  Westerlo, Antwerpen en Gent. Her en der met tegenzin, en eerlijk met de grootste ‘zin’ in Hasselt, Leuven, Antwerpen en Gent (nu mijn thuishaven).

In Algerije woonde ik 2 jaar in een kleine afgelegen stad, Sedrata, in het noordoosten. In Nederland 4 jaar in het aangename Amersfoort, op een boogscheur van Utrecht en Amsterdam. Mijn buitenlandse ‘missies’ waren dus beperkt… maar echt aangenaam, verrijkend leerrijk!

Een oktober in Algerije...

Die verhuizingen waren uitsluitend het gevolg van het werk van mijn man: een fabriek voorbereiden, opstarten of leiden. Ik deed zoveel mogelijk, met de nodige hindernissen, wat ik deed en nog altijd doe: schrijven. Ik vraag me zelfs af of dat schrijven me geholpen heeft of gered? Mijn aangeboren nieuwsgierigheid heeft me zeker geholpen. En ik houd, nog steeds, van mensen, van ontdekkingen, van schoonheid en ik wil nog altijd leren, weten en begrijpen...

Een oktober in Nederland...

Waar voelde ik me thuis?

In België, in Nederland en in Algerije. Het gevoel ergens thuis te zijn, zich thuis voelen, is moeilijk te omschrijven. Net als het Engelse woord ‘belonging’ is het moeilijk te ‘vertalen’ en te ‘vertellen’. Zich ergens thuis voelen heeft niet alleen te maken met er zich goed voelen, maar ook aanvaard en deel uitmaken van een gemeenschap op die plek. Ik heb dat gevoeld. En door mijn drie landen een en ander geleerd: ogen te openen voor mensen die anders zijn, die anders wonen, zich kleden en eten, voor mensen die verschillend zijn, die een andere taal spreken, andere tradities hebben of een ander geloof. Ik vond het leerrijk en boeiend maar ook confronterend, soms verwarrend. Het was (en is) soms moeilijk niet te oordelen en zeker niet te veroordelen… 
Je vooroordelen of vastgeroeste ideeën kennen en proberen uit te schakelen, is een uitdaging maar echt nodig. Ik moet toegeven: bepaalde gedragingen, levensomstandigheden, politieke, culturele en religieuze elementen maakten me wel boos, verdrietig, opstandig. Vooral armoede, ongelijkheid, discriminatie… omdat de belangrijkste slachtoffers bijna altijd vrouwen, meisjes en kinderen zijn.

Verhuistips nodig?

Voor wie wil, zal en kan verhuizen, geef ik graag enkele tips die het leven gemakkelijker maken... 
Een huis is niet zo belangrijk, maar een thuis wel. 
Probeer mensen te vertrouwen en niet te wantrouwen. 
Pas je aan, aan de gewoonten en gebruiken ter plaatse: shockeren wil je niet, vijanden maken ook niet. 
Zoek gelijkenissen: kleine kunnen verbinden, opvallende kunnen vervreemden of afstoten. 
Probeer niet op te vallen (door kledij of gedrag). Nederlanders hebben daar een mooie uitdrukking voor: steek je kop niet boven het maaiveld. 
Beleefd, bescheiden en nederig zijn, opent deuren in vele landen en culturen. 
Vergeet niet dat de tamtam in een kleine gemeenschap heel goed werkt: goed en slecht gedrag gaan als een lopend vuurtje rond… nog voor je mensen ontmoet!

Aanpassen?

Aanpassen is gemakkelijk als je de taal verstaat: dus in Nederland was dat geen enkel probleem (al worden taal- en cultuurverschillen toch snel duidelijk)… en in Algerije ook niet. Gelukkig kon ik daar in het Frans gesprekken voeren, een erfenis van de Franse kolonisatie tussen 1848 en 1954. Dat ik in beide landen werkelijk een thuisgevoel kon opbouwen, kostte enkele maanden inzet maar heeft tot op heden gevolgen: mijn band met bepaalde mensen en steden was en is gebleven, alsook het gevoel dat zowel Algerije als Nederland een stukje mijn (tweede of derde) moederland (vaderland) is…

#algerije #België #Nederland #thuis #reizen #wonen #belgeninhetbuitenland #vlamingenindewereld



vrijdag 24 juli 2026

EEN ZOMER VAN DODEN EN LEVENDEN

Als je in een groot gezin van acht kinderen wordt geboren en de zus van je mama ook zeven kinderen heeft - waarvan één er ook zes kinderen heeft - dan weet je dat je decennia lang gezegend bent met veel genegenheid en vreugde (geboortes, huwelijken en feesten), maar ook met veel verdriet (ziektes en begrafenissen)…

DODEN

Vreemd en jammer genoeg werd ik deze zomer geconfronteerd met zowel onverwachte en verwachte dood als met oud en nieuw leven. Over de doden kan ik eigenlijk niets dan goeds zeggen. Maar iemand die sterft, dat went niet, zelfs als je - net als ik - al je ouders, een broer en een zus, je schoonvader en enkele vrienden moet missen. Maar deze zomer was een te dodelijke maand. Afscheid was er van een zieke dappere broer, zijn dementerende schoonmoeder, een lieve gastvrije nicht, een zorgzame plusvader van twee neefjes, een oude Duitse vriend en de moeder van een collega die eerder haar echtgenot verloor… (over valpartijen, ontslagen, toekomstige operaties, enz. wil ik hier niet hebben). Zes verschillende doden, drie verschillende uitvaarten. Overal veel verdriet.

LEVEN

Gelukkig was er, als tegengewicht, op het afscheid van mijn broer en van mijn nicht, ook prettig nieuws: het huwelijk van zijn zoon, de glimlach van een prachtige Mexicaanse baby, het stralend gezicht van een toekomstige oma én enkele bijzondere ontmoetingen, al waren die zowel confronterend als aangenaam. Er was die lieve nicht die me ‘Peter en de Wolf’ liet horen toen ik geen 10 was. Ze is nog altijd die lieve nicht (net als haar zussen). Er waren minstens vier vrouwen en mannen - kinderen van nichten of neef - waarvan ik het geluk had hun tijdelijke of jarenlange babysit te zijn in Hasselt, Spanje of Washington. Het schiep een blijvende band en sympathie. Ze zijn zelf al ouder of grootouder... wat mij 'oud' maakt. En er was een uitzonderlijke ontmoeting met een dame, mevrouw T., die - hoe is het mogelijk! - 70 jaar geleden op mij, mijn tweelingzus en oudste broer babysitte… toen onze mama moest bevallen van haar tweede zoon… die in juni stierf. De cirkel is rond.

#dood #leven #babysitten #broer #nicht

 Foto: Acht kinderen in ons gezin: nummer 1, 4 en 5 leven niet meer...