EEN VERGIFTIGING NA EEN ZELFDODING...

Help, ik vergiftigde mijn dierbare prachtige dieffenbachia! Ik probeerde hem te redden, maar elke dag ging zijn toestand zichtbaar achteruit. De schitterende fiere witgroen bladeren gingen over naar een hangstatus… Ze verlepten en verbruinden. Ik had die plant in plaats van water azijn gegeven! Balen. Want na een ongeziene zelfdoding, gebeurde deze ongewilde vergiftiging…

Echt, ik houd van planten. Ik heb er meer dan 20 staan in mijn eetwoonkamer. Kleintjes en grote… met kleine, middelgrote en grote bladeren, met hoogtes tussen 10 en 60 cm…. En breedtes die ik niet ken. Ik houd van groen, veel groen, maar kan niet zeggen dat echt groene vingers heb. Ik doe echt wel mijn best om mijn groene kroost zo goed mogelijke te verzorgen, meestal op basis van advies van zij – websites, winkels, mensen - die het veel beter weten dan ik. En als ik met vakantie ben, zelfs voor enkele dagen, schakel een lieve buurvrouw in die waakt over mijn groen. En af en toe krijgen ze vitamines: water waarin 2 dagen bananenschillen weekten of een scheutje plantenvoeding.

GEEN OPZET

Maar o zo erg. Ik vergiftigde mijn Dieffenbachie! Niet met opzet, per vergissing. De twee gelijkende doorschijnende flessen stonden naast elkaar op het aanrecht… en ik greep de verkeerde! Was ik verstrooid, dromerig, in gedachten of in de wolken over iets? Ik weet het niet. Mijn vergissing merkte ik ’s anderendaags niet eens op, al hing er een heel licht azijngeurtje. Die geur wijdde ik aan het schoonmaken van mijn alu-wasbak. Drie dagen later trok die mijn aandacht omdat ze er naar mijn gevoel ‘bedrukt’ uitzag: afhangende bladeren zijn geen goed teken. Dat is, op een mensen toegepast, gelijkaardig aan ‘je oren laten hangen’ of ‘sip kijken’…

Ik drukte mijn neus in zijn pot: ik wist meteen wat er aan de hand was. Zo snel als mogelijk pakte ik de pot beet, liep de trappen af naar buiten, trok voorzichtig de plant uit zijn pot, schudde er alle aarde vanaf, spoelde de wortels, gaf hem een andere pot met pas gekochte potaarde… in de hoop, natuurlijk, dat hij er bovenop zou komen. Vergeefs gehoopt en gedacht.

GEEN REDDING

Mijn goedbedoelde manoevers hielpen geen fluit. Hij gaf langzaam de geest. In een ultieme poging om hem alsnog tot leven te wekken, verplaatste ik hem naar het terras, voor meer lucht en licht. Maar ook dat zorgde niet voor verbetering. Zijn bladeren verslapten totaal, zijn natte stengels kleurden bruin-rottig. Neen, hij was echt niet meer te redden. Uiteindelijk belandde hij in de groenbak van Ivago. O zo jammer, want hij deed het al maanden zo goed! Hij straalde want ik had de voor hem ideale plek gevonden! Ik was zo blij dat mijn Dieffenbachia achter de fotokaders van mijn dochters zich daar overduidelijk echt thuis voelde. Niet altijd gemakkelijk hoor: niet te warm niet te koud, niet in de tocht, genoeg, niet te veel en ook niet te weinig licht. Sommige planten zijn echt dramaqueens die op geen enkele plek gedijen, content zijn of stralen… Maar ja, mijn grove fout deed hem afzien en leidde tot zijn langzame maar zekere dood. Ik schaam me voor mijn onvoorzichtigheid en vergissing... en voel me o zo schuldig aan zijn dood.

TWEEDE SLACHTOFFER

Met dit verhaal zal ik geen lof oogsten of prijs winnen, wat ik met een vorig slachtoffer wel deed, nl. met het verhaal van mijn amaryllis. Die ‘verloor’ ik ook, niet door mijn fout (denk ik toch, tenzij een veel grotere pot hem zou hebben gered?), maar door zijn nachtelijke zelfdoding. ’s Morgens lag die gewoon horizontaal op de grond: ‘sprong’ hij uit de pot én van de kast? Het blijft een groot mysterie, waar noch ik noch mijn man schuldig aan zijn.

Gelukkig zit ik nu in een plantengroep op facebook waarin ik nuttige tips vind, al zijn die niet altijd eensluidend. Mister Google, madame Wikipedia of miss ChatGpT hielpen me ook al. Een verkeerde fles nemen, eentje met azijn in plaats van regenwater, dàt zal me nooit meer overkomen.

Hopelijk.

Ps. Waarom in hemelsnaam zijn mooie dingen van het mannelijk geslacht? Jawel, plant is een hij, geen zij. 

HET WATER IS NIET, NOOIT TE DIEP

                   

Zoveel regen en zoveel water! Dat zag ik in Pollinkhove tussen Oostvleteren Hoogstade! Weiden, struiken, palen en hekken zaten in het water. Mijn plan - een boek over Algerije deze maand klaar hebben - viel jammer genoeg ook in het water (is mislukt)...

Schrijven is geen water naar de zee dragen (iets overbodigs doen), wel integendeel, maar de tijd glipt, zoals water, door mijn vingers. Ik vraag me af: moeten ze mij misschien op water en brood zetten (in de gevangenis steken)? Dan ben ik onder water (onbereikbaar) en kan ik doorwerken? Liever niet. Ik ben en blijf graag thuis. Maar a.u.b. als ik wil schrijven, loop niet in mijn vaarwater (in de weg) want dan speel je met vuur en gooi je het kind met het badwater weg (alles verpesten) voor mij.

Bang

Is er naast gebrek aan tijd iets anders dat me belet een boek af te werken? Ben ik af en toe bang om me aan koud water te branden (te voorzichtig en daardoor niet tot een daad komen)? Misschien wel, misschien niet. Maar ik moet echt wel leren water bij de wijn te doen (minder streng te zijn). En al geeft de ene of de andere een steek onder water (zegt of schrijft iets onaangenaams) en komt het water op de dijk (tranen in mijn ogen): ik moet gewoon blijven schrijven.

Storm

Of is alles wat ik schrijf gewoon een storm in een glas water (drukte om niets)? Ja… Ik moet gewoon het hoofd boven water houden (de moed niet opgeven, ondanks moeilijkheden) en ook geen spijkers op laag water zoeken (problemen zoeken die er niet zijn). Als het me voor het einde van de maand lukt, kan ik de zon weer in het water zien schijnen (weer vrolijk zijn)! Dat dit boek er komt – en ook volgende boeken - staat als een paal boven water (dat is zeker)! 

Want die op het water is, moet varen (als je iets begint, maak je het af)…

 

Ps. Zonder moeite geen vreugde, wie bloemen plant, moet veel water dragen. Frida Schanz, Duitse schrijfster.

ER IS TE VEEL TE ZIEN EN BELEVEN IN STOCKHOLM

Ik heb te veel redenen om over Stockholm te schrijven: de Vasa is er te bewonderen. Abba heeft er een museum en Stieg Larsson een wandeling. Het stadhuis is een pareltje, Skansen een gezellig openluchtmuseum en de overdekte Saluhall is een eetparadijs. Er is een heus musea-eiland en er zijn artistieke metrostations en indrukwekkende kastelen. Je kunt er wandelen, fietsen én varen. De taarten smaken er heerlijk… en in november reist een superlieve naamgenote daar naartoe.

Stockholm ligt op veertien eilanden, door bruggen verbonden, waar Mälarmeer en Oostzee samenkomen. Haar bijnaam: Venetië van het noorden. Er is te veel te zien en te beleven. Dus ik moet selecteren. Vandaar mijn top 5:

1. VASA MUSEUM: een vier verdiepingen museum gebouwd rond een oorlogsschip en over de

bouw, eenmalige vaart, ondergang, berging en restauratie van dat schip. Echt, ongemeen boeiend en veelzijdig, wat ik vooraf niet had gedacht of verwacht. Minstens 3 uur verkenden we dit schip, gebouwd in opdracht van Gustav II Adolf, dat zonk op 10 augustus 1628, bij zijn eerste reis uit de haven, dezelfde dag, na amper 1 km varen. Na 333 jaar - in 1957 - startte de berging. Die duurde vier jaar: een huzarenstuk. Begin, zoals wij, met een gids en verken het daarna verder alleen. Er zijn 9 gerelateerde tentoonstellingen. Vergeet de twee docudrama’s te gaan zien over hoe het schip werd gemaakt en zonk en wie de schuldige was.

2. ABBA MUSEUM en SKANSEN: deze twee museum liggen bijna recht tegenover elkaar… en op wandelafstand, langs het water, van het Vasamuseum. Het Skansen Museum is een mengelmoes van Bokrijk, een zoo, een kinderboerderij, een ambachtenmark en een eetfestijn. Het is het oudste openluchtmuseum ter wereld in 1891 met 150 gebouwen uit 18de en 19de eeuw uit alle hoeken van Zweden - met her en der acteurs in originele klederdracht - en verschillende tuinen. Het Abba Museum toont de levens van dit kwartet: hoe ze muziek maakten, leefden, werkten en schreven. Agnetha, Benny, Björn en Frida brengen hun eigen verhalen, hun persoonlijke anekdotes, hun levens, hun optredens, huwelijken en scheidingen. Hun souvenirs liggen, hangen er, hun lief en leed is te lezen, te horen en te zien Je kan er ook zelf optreden, dansen, enz. Leuk is natuurlijk de afdeling van hun kitscherige kleurrijke danspakken.

3. STADHUIS: herkenningspunt aan het water en symbool van de stad. Pareltjes zijn o.m. de Blä

Hallen - die niet blauw maar baksteenrood is - waar elk jaar op 10 december het galadinervoor Nobelprijswinnaars plaatsheeft. Het is een trekpleister van formaat. Ook door o.m. de 19 m hoge beschilderde houten schipachtige zoldering in de Gemeenteraadzaal, de beschilderde zuilenzaal door schilder-prins Eugène en hét van het: de Gouden Zaal - na de twee magnifieke koperen deuren van elk 1 ton - een ontwerp van Einar Forseth, schitterend! Letterlijk, want 18 miljoen mozaïeken zijn met bladgoud bedekt. Indrukwekkend zijn de taferelen: de Heilige Eric, 1000 jaar geschiedenis van Zweden, Zweedse Bv’s en Mälardrottningen. Deze ‘koningin van het Mälarmeer’, een hemelsgrote dame met grote handen en slangenhaar, is het symbool van Stockholm. Klim, als je een ticket krijgt (wij niet) op de toren met 3 kronen voor het uitzicht. Opmerkelijk: hier kreeg ik een beschrijving in het Nederlands.

4. SLOT DROTTNINGHOLM: drottning betekent koningin en holm eiland. Het hele 18-de eeuws
complex - slot, theater, paviljoen en tuinen - staat op de Werelderfgoedlijst. Boek bij aankomst meteen rondleidingen voor de verschillende onderdelen. De koninklijke familie woont er sinds 1981 maar laat bezoekers toe op dagen dat er geen officieel bezoek is. Er is zoveel te stappen en te zien. In het paleis Drottningholm zijn blikvangers vooral de prachtige Luisa Ulrike’s bibliotheek met 7000 boeken, de blauw-gouden barokke decoraties in de slaapkamer van Hedwig Elenora, de ‘marmeren’ trapzaal, het commode-zit-bed, de grote zaal met portretten van koningen van allerlei landen die op bezoek kwamen. En na het slot kan je het 250 jaar oude baroktheater bezoeken. Gustav III, koning en acteur, speelde en schreef toneel. Dan is er nog het Chinees paviljoen, in de tuin via de gouden poort (=fotospot), na buxushagen, een imposante Herculesfontein enz. Dat paviljoen uit 1753 Het interieur van dat paviljoen, Zweedse rococo, herbergt o.m. een collectie panelen, gelakte dozen en porseleinen poppen uit China. Tip: neem, om te gaan, metro T naar Bromma, daarna bus 301-323 en keer terug met de boot (ongeveer een uur) over het Mälarmeer.

5. SALUHALL: een mooi bakstenen gebouw, een overdekte markt), een stenen eetkathedraal, in 1888 geopend met een gedurfde plafondconstructie van glas en ijzer. Daar moet je kijken, proeven, genieten, kopen en eten. Er zijn wel 17 eetstandjes om te eten of eten mee te nemen: elandenworst, gerookt rendier, berenmousse, lingojam (rode bosbessen), gepekelde haring, kaviaar, kaneelbroodjes, enz. Ik at heerlijke verse zalm bij Tysta Mari.

Als je nog tijd hebt: Monteliusvägen (mooiste wandelpad), boottocht naar en wandeling op Waxholmen (busboot’ aan het Nationalmuseum), Alfred Nobelmuseum, Musea-eiland Skeppsholmen (Beeldentuin, Moderna Museet, Architekturmuseum, Oostaziatisch museum), Kungliga Slottet (officiële residentie van de Zweedse koning met 608 kamers/ruimtes, museum, galerij), Storykyrkan (kathedraal met enorme beeldengroep), artistieke metrostations, bekende auteurs (Stieg Larsson, Ivar Los, Sjöwall en Wahlöö, Astrid Lindgren, enz.), heerlijke taarten (bv. Sundbergs konditori), trollen, heksen en kabouters (Tomtar &Troll), fietsen van eiland naar eilan den wijk naar wijk.

Mail me en je krijgt nog meer tips! 

#stockholm #beaurifullcity #Zweden #Sweden #eilandjes #vasa #abba #skansen