LANG LEVE JOMMEKE, BARNY, LOLA, MARIE...

Ken je Jommeke, Eddy, Marie en Paul, Lola en Barny? Neen, dat zijn mijn broers of zussen niet, ook geen collega’s of vrienden, en zeker geen film-, roman- of stripfiguren. Het zijn de dieren in schoolhoeve De Campagne in Drongen.

Ik was er de eerste keer, jaren geleden, met kleinzoon 1 en enkele maanden geleden, met kleindochter 1 en kleinzoon 2. Het bleef me bij. Misschien omdat mijn gezelschap van 1,5 en 3 jaar hen al even graag als ik zag stappen, kruipen, rennen, springen, eten of drinken! Maak kennis met enkele beestjes. Barny is een gepensioneerd Brits tinkertherapiepaard, Marie en Paul zijn wroetende minivarkentjes, Jommeke (wordt 15 dit jaar?) is een niet zo koppige ezel, Eddy een aaibare pony. Ik heb het dus over de dieren van die schoolhoeve of kinderboerderij (wat is het verschil?). Mijn bezoek aan die plezante bende dateert al van enkele maanden geleden, maar de kennismaking met hen bleef me wel bij.

CAVIA'S

                             

Kleindochter en kleinzoon vonden het geweldig dat ze enkele van die 30 krioelende wit-bruine-oranje cavia’s weegbree mochten voederen. Braaf bleven ze zitten, zoals opgedragen, op een bankje terwijl ze hun streepje groen aanreikten aan de knabbelend bende. Dat ze er zijn ‘per vergissing’ zijn, vertelden ik hun niet. Op de hoeve ‘dacht’ men - na de nodige inzet en inspectie - dat de mannetjes van de vrouwentjes veilig van elkaar gescheiden waren. Mis dus. Toevallig belandde een mannetje bij vrouwtjes met een ongelooflijke gezinsuitbreiding en een bijkomende zorg en attractie voor de hoeve tot gevolg.

BOWIE EN TOETJE

Maar na de bijzondere voeding was de pret nog lang niet op. Daarvoor passeerden we nog een witte geitjes, kakelende kalkoen, wollige schapen, de wit-zwart-bruine konijnen. En natuurlijk trokken we onze neus niet op voor publiekslieveling varken Lola (7 jaar) in haar moddergeploeter. Angela en Akaram, zwarte konijntjes, Leo de pauw, geit mama Sia en haar kleintjes (ondertussen groot?) Bruce en lee, hun oma Bibi, geit Bowie met de sik, poes Toetie de muizenvanger… Zij werden stuk voor stuk opgemerkt. Zij (3) nam het voortouw maar haar broer van anderhalf deed niet onder: hij stapte dapper meer dan gewoonlijk met zoveel dierlijke aanwezigheid (normaal is het: ‘oma... opa pakken’). 

Dus ja, ik hoop dat die kinderboerdij daar ook na 2026 openblijft want even op één van de minitractoren rondrijden (of op de échte, oude, zitten), in een schommel zwieren, een pauw zien pochen, op een houten paard een ruiter lijken, de groeiende groenten leren kennen in de tuin, en - vooral - veel beestjes zien… o zo fijn!

Ps.  Opgelet: de beestenpopulatie wijzigt geregeld, maar er is altijd nieuw leven! De Campagne is elke dag open van 9u tot 16u. Op woensdag en in schoolvakanties tot 17u. Gesloten in het weekend en op feest- en brugdagen. Wat toch wel jammer is…

ODE AAN ALLE VROUWEN...

Ik breng vandaag, 8 maart, Internationale Vrouwendag, een ode alle vrouwen die ik graag zie, die ik ken, van dichtbij of van ver, van zien, van lezen of van horen. Ik heb een lange lijst… die niet volledig is.

Bovenaan prijken natuurlijk met stip mijn twee schatten van dochters die, ondanks de liefde én de gebreken van hun moeder, uitgegroeid zijn tot geweldige individuen met een eigen leven. Wat zij voor mij betekenen is niet te beschrijven. Daar heb ik als auteur zelfs geen woorden voor. Ik zou niet meer willen leven zonder hen…

En dan komen mijn bijna onmisbare zussen. Hun onvoorwaardelijke liefde, aanmoediging, betrokkenheid en steun is wonderbaarlijk. Niet iedereen heeft zulke zussen. In mijn dubbele familie zitten nog dergelijke uitschieters tussen nichten en schoonzussen.

Verder in mijn vrouwenrangorde staan vriendinnen, hechte en minder hechte. Er zijn er die bijna halfzussen zijn. Er zijn er die altijd zwijgen… maar toch meer die, regelmatig of onregelmatig, luisteren, spreken, steunen met een goed woord, een warm woord of zelfs met een onderbroek… en mijn fouten verbeteren!

Er zijn er die door dezelfde microbe gebeten zijn: vrijwilligerswerk. ‘Mijn’ vriendinnen wonen in o.m. in België, Nederland, Italië, Groot-Brittannië en Algerije. Ik waardeer ze, bewonder en probeer ze te steunen.

En tot slot zijn er vrouwen die - voor mij toch - opvallen, een voorbeeld stellen, een richting wijzen, iets leren, baanbrekend zijn op een of andere manier. Maar met veel enthousiasme, optimisme, kennis en vaardigheden. Het zijn mijn rolmodellen, vrouwen waar ik graag aan wil aanhaken, hangen, kleven… om te leren, om te leven, om te overleven. Onderaan vind je een beperkte en onvolledige inspiratielijst…

Dank aan alle vrouwen!

Vrouwen en organisaties die inspireren? Er zijn er zoveel! Om er enkele te noemen: Hilde Schuddinck, Phara de Aguirre, Elke Jeurissen, Erika Vlieghe, Isabel Albers, Sofie Lenaerts, Agnes Steenssens, Magda Michielsens, Alicija Gescinska, Gaea Schoeters, Amélie Nothomb, …

Fixdit, Expertendatabank, Rebelle vzw, Stichting Lezen en Schrijven, Janneke van Heugten, Vrouwen van het Rijksmuseum,…

Meer tips? Ze zijn welkom!