HERINNERINGEN ZIJN BELANGRIJKER DAN JUWELEN

Ik erfde van mijn Siciliaanse oma, nonna, juwelen. Wat ze waard zijn, heeft eigenlijk geen enkel belang, maar de warme herinneringen blijven. Robert den expert schat de huidige waarde. Die stelt me niet teleur, doet me ook niet schrikken, maar verbaast en verwondert me wel. Ik ben nu armer dan ik denk, maar ik blijf wel heel rijk...

De juwelenschatting won ik als prijs in de vrijgezellenwedstrijd van mijn dochter (met dank aan sponsors Céline en Rob) 4 jaar geleden. Gelukkig mocht ik, lang na datum, onlangs toch een afspraak maken met een charmante expert. Groot, slank, met een innemende lach wacht Rob mijn man en ik op. Zijn hele wezen en gedrag ademt 45 jaar ervaring uit: hoe hij elk juweel aanneemt, vastpakt, bekijkt, observeert, bestudeert, weegt, berekent, herberekent, en tussendoor tabellen en andere gegevens digitaal raadpleegt. Ik staar naar een ongelooflijk en perfect samenspel van ogen en vingers, kennis en ervaring.

Time is ook money. Robert den expert is ook Robert den snelle. Tijdens zijn professionele handelingen slaagt hij erin om een pak ambachtelijke kennis en interessante wetenswaardigheden te citeren. Aan dezelfde vitesse als zijn daden, wat me het noteren bemoeilijkt. Het resultaat? Ik ben niet teleurgesteld en ik schrik niet, maar ben wel verbaasd en verwonderd over zijn schatting, o.m. van uurwerk en ring met diamanten en platinum. Een derde van wat ik dacht. Maar is dat wel belangrijk? Eigenlijk niet. Ik heb er al sinds 1967 van kunnen genieten, op verschillende manieren.

NONNA

Ik kreeg de ring en het uurwerk van mijn oma, mijn Siciliaanse oma, nonna. Lang voor haar dood. Ze was dol op juwelen, kledij en bloemen (vooral rozen). Enkel die laatste liefde erfde ik van haar. Maar dat ik, als puber, op een dag zo’n schat in ontvangst mocht nemen! Alleen ik, een van haar acht kleinkinderen, omdat ze mijn doopmeter was: dat gaf me een heel speciaal gevoel. Ik was voorheen, toen en voor altijd hoe ze me noemde, ma petite chérie. Ze gaf me het gevoel dat ik niet alleen geliefd maar ook belangrijk was. Bij die ring en dat uurwerk zat een klein briefje: ‘Pour ma petite filleul Ann’, in het handschrift van mijn opa. Dat bewaar en koester ik.

HERINNERINGEN

Mijn herinneringen aan haar (over haar groot verdriet schrijf ik later) zijn blijvend, gebakken en geslepen in mijn hart, in mijn geheugen en mijn lijf. Ze verwende me, ze verwende ons: ze was een oma die naar de winkel ging om fruit voor ons te kopen en kommen rode Sint Jansbessen plukte in haar tuin, schoonmaakte, met suiker bestrooide en aan mijn vader mee gaf. Zij trok met elke van ons - al waren we daar toen niet happig op - naar de mooiste kledingwinkels in Genk om een outfit te kopen voor een eerste of plechtige communie. Haar Sint en Paasklokken brachten een overvloed aan chocolade voor alle kindermondjes. Misschien speelde toen mee dat we niet arm, maar ook niet rijk waren. In ons huis ging enkel een fortuin naar onze studies én naar boeken: niet naar luxe, niet naar kledij, niet naar juwelen… Gelukkig.

VIJFTIG JAAR LATER

Ik heb die juwelen, uit schrik voor diefstal en uit schaamte voor hun grootheid en (vermeende) waarde, zelden gedragen. Meer dan vijf decennia, leefde ik in de waan dat ik superdure juwelen in mijn bezit heb! Ik voelde me rijk. Dat ‘gevoel’ moet ik nu bijstellen. Enkel op financieel vlak. Al mag ik niet klagen: ze zijn samen toch nog 2000 euro waard.

Hoe het komt dat dat mijn erfstukken zoveel in waarde daalden? Niet de waarde hebben die ik dacht of dacht te weten? Robert den expert geeft daar gegronde redenen voor: de enorme daling van de prijs van diamanten/briljanten (cfr. de vele artificiële ), de halvering van de prijs van platinum (terwijl de goudprijs verdubbelde), de oude setting, de noodzaak van het herslijpen (met risico), enz. Ja die ring. Een ongemakkelijke schitterende knoerd aan mijn vinger. En een uurwerk zo groot dat je het uur niet eens kunt lezen. In die tijd was het enkel een juweel, een stoefobject en dus niet om het uur, te kennen. Onverkoopbare schoonheden dus, zonder herslijpingen, maar wel met een onvergetelijke geschiedenis.

COMPENSATIE OF TROOST

Ik herinner me dat mijn goedgelovige juwelenminnende, verwende (door haar man) nonna, na een inbraak in haar huis juwelen verloor … en nieuwe wilde/kocht/kreeg. Was ze zo verknocht aan juwelen omdat ze er nooit kreeg van haar ouders? Omdat ze er graag mee wilde opscheppen? Of om het gevoel van niet aanvaard zijn - als buitenlandse en Nederlandsonkundige - in zijn familie te compenseren?  Of was het haar enige troost voor een nooit voorbijgaand gemis?

ROBERT

Bedankt Rob-Robert, maar vooral bedankt nonna, niet alleen voor je geschenken, maar voor je liefde, gulheid, warmte. Niet je juwelen, maar jij bent voor mij onvergetelijk. Ik miste je dikwijls. Je verwende mij vooral met je aandacht, met je liefde. Dat gevoel verwend te zijn geweest, nemen ze me niet af, nooit meer. Dat is wat telde en wat telt, dat is wat blijft, dat is wat ik me herinner, blijf herinneren en ook blijf voelen…

 

#robertdenexpert #schatting #juwelen #oma #nonna #erfenis #herinneringen #antwerpen

BOEKENJAAR 2018 IS VOORBIJ...

Ja, 2018 is voorbij, gelukkig, want het was een te woelig jaar. Het was als een duik in zee met golven die soms kabbelden, rolden en bolden, zongen of schuimden en zelfs klommen en bonkten.

Het was iets te veel van het 'goede'... 
Dat kwam niet door gezin of familie, maar door mijn schrijfdrang. 'Gevangen geboren' moest, met een uitgever, verschijnen. Dat had ik beloofd aan Renée, hoofdpersonage en mede-auteur. 'De schat van Merkem' moest dat ook, weliswaar in eigen beheer. Omdat wat dit boek uniek maakt, in 2018 net 100 jaar geleden gebeurde. Dus een jaar of langer wachten, had geen enkele zin.
Voor het eerste boek organiseerde ik een boekvoorstelling, voor het tweede een verhalenwandeling. Het hele jaar door stuurde ik persberichten, mails, plaatste ik een reeks Facebook- en Linkedinberichten, kreeg ik enkele recensies, gaf ik een serie interviews en lezingen. Ja, een schrijver moet echt bergen verzetten, met veel geduld en energie, om gelezen te worden...

Tijd voor 'goede' voornemens...
Welke? Ik zal er een nachtje over slapen, een dagje over nadenken, een week over piekeren en een maand over bezinnen. Daarna zien ik wel. Enkele manuscripten wachten vol ongeduld om aangevuld, verwerkt en afgewerkt te worden, na mijn operatie Schone Handen (dus: na het opruimen van mijn schrijfkamer). Ik weet niet goed waar eerst aan beginnen: aan een boek over een schrijver-journalist of aan een boek over mijn Siciliaanse oma. Wie helpt me kiezen?

Lambert Swerts was vriend aan huis, bij mijn ouders. Ik heb hem en zijn dochter-dichteres Emmie gekend, en ken nu ook zijn kleindochter Kristin. Over Swerts staan in mijn schrijfkamer enkele volle dozen documentatie klaar. Die leende ik van Kristin. Zelf erfde ik van mijn vader enkele aangrijpende teksten van deze man. Te veel en te mooi om te laten liggen en te vergeten.

Nonna, was een bijzondere vrouw. Ze emigreerde als kind van Sicilië naar Zwitserland, trouwde met een Belg, verhuisde als jonge vrouw naar Genk en verloor een zoon aan het Oostfront. Dat verdriet tekende haar verdere leven, maar ze was een superoma, mijn meter en ik was dol op haar. Ze verwende me rot met chocolade op Pasen en bij Sinterklaas, met taart bij feesten, met te veel middageten, met kledij voor communiefeesten, met fruit uit haar tuin en uit de winkel, met Siciliaanse liedjes en met zoveel meer. Tot haar laatste dagen voelde ze zich en bleef ze een vreemde eend, niet echt aanvaard en zeker niet begrepen...



Ik zie het helemaal zitten! Welkom 2019, met tijd voor man en dochters, voor Algiers en London, voor wandelen en varen, veel vrijwilligerswerk en veel schrijven!