Ik erfde van mijn Siciliaanse oma, nonna, juwelen. Wat ze waard zijn, heeft eigenlijk geen enkel belang, maar de warme herinneringen blijven. Robert den expert schat de huidige waarde. Die stelt me niet teleur, doet me ook niet schrikken, maar verbaast en verwondert me wel. Ik ben nu armer dan ik denk, maar ik blijf wel heel rijk...
De juwelenschatting won ik als prijs in de
vrijgezellenwedstrijd van mijn dochter (met dank aan sponsors Céline en Rob) 4 jaar
geleden. Gelukkig mocht ik, lang na datum, onlangs toch een afspraak maken met een charmante expert. Groot, slank, met een innemende lach wacht Rob mijn man en
ik op. Zijn hele wezen en gedrag ademt 45 jaar ervaring uit: hoe hij elk juweel
aanneemt, vastpakt, bekijkt, observeert, bestudeert, weegt, berekent,
herberekent, en tussendoor tabellen en andere gegevens digitaal raadpleegt. Ik staar naar een ongelooflijk en perfect samenspel van ogen en vingers, kennis en
ervaring.
Time is ook money. Robert den expert is ook Robert den snelle. Tijdens zijn professionele handelingen slaagt hij erin om een pak ambachtelijke kennis en interessante wetenswaardigheden te citeren. Aan dezelfde vitesse als zijn daden, wat me het noteren bemoeilijkt. Het resultaat? Ik ben niet teleurgesteld en ik schrik niet, maar ben wel verbaasd en verwonderd over zijn schatting, o.m. van uurwerk en ring met diamanten en platinum. Een derde van wat ik dacht. Maar is dat wel belangrijk? Eigenlijk niet. Ik heb er al sinds 1967 van kunnen genieten, op verschillende manieren.
NONNA
Ik kreeg de ring en het uurwerk van mijn oma, mijn Siciliaanse oma, nonna. Lang voor haar dood. Ze was dol op juwelen,
kledij en bloemen (vooral rozen). Enkel die laatste liefde erfde ik van haar.
Maar dat ik, als puber, op een dag zo’n schat in ontvangst mocht nemen! Alleen
ik, een van haar acht kleinkinderen, omdat ze mijn doopmeter was: dat gaf me een heel
speciaal gevoel. Ik was voorheen, toen en voor altijd hoe ze me noemde, ma petite chérie.
Ze gaf me het gevoel dat ik niet alleen geliefd maar ook belangrijk was. Bij
die ring en dat uurwerk zat een klein briefje: ‘Pour ma petite filleul Ann’, in
het handschrift van mijn opa. Dat bewaar en koester ik.
HERINNERINGEN
Mijn herinneringen
aan haar (over haar groot verdriet schrijf ik later) zijn blijvend, gebakken en geslepen in mijn hart, in mijn geheugen en mijn lijf. Ze verwende me, ze
verwende ons: ze was een oma die naar de winkel ging om fruit voor ons te
kopen en kommen rode Sint Jansbessen plukte in haar tuin, schoonmaakte, met
suiker bestrooide en aan mijn vader mee gaf. Zij trok met elke van ons - al
waren we daar toen niet happig op - naar de mooiste kledingwinkels in Genk om een
outfit te kopen voor een eerste of plechtige communie. Haar Sint en Paasklokken
brachten een overvloed aan chocolade voor alle kindermondjes. Misschien
speelde toen mee dat we niet arm, maar ook niet rijk waren. In ons huis ging
enkel een fortuin naar onze studies én naar boeken: niet naar luxe, niet naar
kledij, niet naar juwelen… Gelukkig.
VIJFTIG JAAR
LATER
Ik heb die juwelen, uit schrik voor diefstal en uit schaamte voor hun grootheid en (vermeende) waarde, zelden gedragen. Meer dan vijf decennia, leefde ik in de waan dat ik superdure juwelen in mijn bezit heb! Ik voelde me rijk. Dat ‘gevoel’ moet ik nu bijstellen. Enkel op financieel vlak. Al mag ik niet klagen: ze zijn samen toch nog 2000 euro waard.
COMPENSATIE
OF TROOST
Ik herinner
me dat mijn goedgelovige juwelenminnende, verwende (door haar man) nonna, na een
inbraak in haar huis juwelen verloor … en nieuwe wilde/kocht/kreeg. Was ze zo
verknocht aan juwelen omdat ze er nooit kreeg van haar ouders? Omdat ze er
graag mee wilde opscheppen? Of om het
gevoel van niet aanvaard zijn - als buitenlandse en Nederlandsonkundige - in
zijn familie te compenseren? Of was het haar enige troost voor een nooit voorbijgaand gemis?
ROBERT
Bedankt Rob-Robert, maar vooral bedankt nonna, niet alleen voor je geschenken, maar voor je
liefde, gulheid, warmte. Niet je juwelen, maar jij bent voor mij onvergetelijk. Ik miste je dikwijls. Je verwende mij vooral met je aandacht, met je
liefde. Dat gevoel verwend te zijn geweest, nemen ze me niet af, nooit meer.
Dat is wat telde en wat telt, dat is wat blijft, dat is wat ik me herinner, blijf
herinneren en ook blijf voelen…
#robertdenexpert
#schatting #juwelen #oma #nonna #erfenis #herinneringen #antwerpen
