Posts tonen met het label psychiatrie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label psychiatrie. Alle posts tonen

maandag 14 november 2022

Waar halen ze moed, geduld, energie en inzet?

Ik wil het niet over mijn of ons leven hebben, maar over dat van Renée en van haar hulpverleners. Waarom? Omdat ik niet weet waar ze haar moed, geduld, energie en inzet blijft halen... om elke dag opnieuw te leven! 

Wie is Renée? Renée is de schuilnaam van een vrouw van 35, een geïnterneerde. Haar kindertijd en jeugd waren een hel. Ik heb met haar een boek geschreven. Voor wie 'Gevangen geboren' niet las: als kind leefde Renée met angst voor haar moeder, vader en stiefvader. Ze werd opgesloten in een kelder, opgevangen in een vluchthuis, geplaatst in een tehuis, in een internaat en in een Instelling Bijzondere Jeugdzorg. Ze riep, dreigde en bedreigde, sloeg, schopte, krabde, spuwde en beet. Dat was het gevolg van mishandelingen en vernederingen, verkrachtingen en aanrandingen, onbegrip en gebrek aan liefde. 
Daardoor belandde ze in een reeks instellingen, ziekenhuizen en psychiatrische centra: met veel therapieën, maar ook met isoleercellen en cachotten als gevolg. Een obsessie voor mannen, vrouwen en kinderen, die zich uitte in agressie, stalken en een bommelding, bezorgde haar uiteindelijk de stempel ‘ontoerekeningsvatbaar’. Ze belandde als geïnterneerde in de gevangenis, omdat er geen plaats was in een ziekenhuis. Daar zat ze; onterecht, 8 jaar en ze kreeg haast nooit bezoek.

MOED
GEDULD
INZET
ENERGIE

Sinds begin 2018 zit ze, eindelijk, in een aangepaste forensisch psychiatrische afdeling waar ze de nodige zorg en behandeling krijgt. Maar die is, ondanks de inzet van de hulpverleners, onvoldoende. En waarom? Omdat er te weinig mensen én middelen zijn, net als in de meeste psychiatrische centra, instellingen voor bijzondere jeugdzorg, rust- en verzorgingstehuizen en gevangenissen.

Waarom zorgen wij zo slecht voor zij die het moeilijk hebben? Waarom laten we zoveel mensen in de steek? Waarom krijgen zij die voor hen zorgen te weinig steun, begeleiding en middelen? Al jaren...

Bied meer middelen, zorg voor meer handen aan bed-tafel-deur... en meer tijd voor die handen! Want gedeelde pijn halveert verdriet. Gedeelde vreugde verdubbelt. Dat geldt niet alleen voor Renée maar ook voor iedereen die zich inzet voor het welzijn of de gezondheid van anderen.
Bravo voor de moedigen! 
Renée en zovele andere patiënten - velen zonder enige steun van een netwerk - doen hun best, ondanks het vallen en opstaan. Hulpverleners houden vol ondanks moeilijke werkomstandigheden. Zij verdienen allen niet alleen een decoratie voor moed, maar ook voor geduld, energie en inzet





#zorg #omdatallemensenbelangrijkzijn #helphelpen #gevangengeboren 

zaterdag 3 maart 2018

BESTE DOKTERS, PSYCHOLOGEN EN HULPVERLENERS...


Stuur Renée a.u.b. nooit meer terug naar de gevangenis. Daar zat ze 8 jaar terwijl ze in jullie gespecialiseerde psychiatrische instelling had moeten zitten en behandeld worden. Ik weet het: het is heel moeilijk om geïnterneerden, na een verblijf van 5, 10, 15 jaar en in de gevangenis - waar niets moet en weinig kan en gebeurt - te behandelen, te verzorgen en terug te integreren. Ik heb echt bewondering voor jullie inzet.

Geef het niet op, als Renée eens moeilijk doet, want ze is een heel speciale vrouw, een goed mens, een dappere dertiger. Echt waar. Ze gelooft en hoopt, ze werkt keihard aan zichzelf, maar ze moet nog heel veel leren en heeft nog veel therapie nodig.  

Lees ‘Gevangen geboren’, het boek dat Renée en ik samen hebben geschreven. Dan weten jullie hoe het zit met haar en in haar. Er zijn 3800 geïnterneerden in ons land maar Renée deed als enige de moeite om haar leven op te schrijven, zowel wat ze leed als wat ze deed
Ze was het slachtoffer van ernstige mishandelingen en vreselijke verkrachtingen. Ze was ook de dader van veel agressie, vooral tegen hen die haar wilden helpen. Ze werd een gevaar voor zichzelf en de maatschappij. 
Dat bezorgde haar de stempel ‘ontoerekeningsvatbaar’ en daardoor besliste de rechtbank haar te interneren. 
Omdat er voor haar geen plaats was in een gespecialiseerd psychiatrisch centrum belandde ze in de gevangenis waar ze dus 8 jaar zat en dus niet de nodige zorgen kreeg. 
België is trouwens al 23 keer veroordeeld omdat geïnterneerden in de gevangenis zitten!

SCHAAMTE, SPIJT EN SCHULDGEVOELENS
In ‘Gevangen geboren’ komen haar belevenissen, haar pijn en verdriet, haar schaamte, spijt schuldgevoelens aan bod: Renée gaat niets uit de weg. Ze vertelt onverbloemd hoe het was: de alcohol- en eetproblemen, de mishandelingen en verkrachtingen, de zelfmoordpogingen, de obsessies en agressieve aanvallen. Wat moet dat allemaal met haar ziel, lichaam en hart hebben gedaan, als ik bij het lezen en herschrijven al buikpijn kreeg en één van mijn correctoren na 100 blz. stopte omdat ze de ellende niet meer aankon?
Bekijk de trailer van Gevangen geboren.

EEN BERG BRIEVEN 
Renée en ik hebben meer dan 5 jaar werk aan dit boek gewerkt. Dat gebeurde vooral door heen-en-weer-brieven. Zij vertelde, ik stelde vragen, zij beantwoorde en ik vroeg weer iets. Zo groeide onze berg brieven. Telefoongesprekken, bezoeken in de gevangenis (in 2017 was ik haar enige bezoeker!) en enkele uitstapjes (uitgangen heet dat in gevangenisjargon) zorgden voor aanvullingen. Dat was ontzettend zwaar voor haar want ze moest opnieuw door alle pijn…
Had ze die ene oudere zus en haar pleegvader niet, ze leefde nu niet meer. Had ze die vrijwilligster niet ontmoet, die in de gevangenis haar voetjes en ziel verzorgde, dan had ik haar niet leren kennen en was dit boek er nooit gekomen. Maar het boek, haar grote droom, is er.
Renée, die vrijwilligster en ik vormen nu een speciaal trio. We legden een hele weg af en die stopt niet. We zullen haar niet loslaten, tenzij zij daarvoor kiest of sterk genoeg is op helemaal op eigen benen te staan.

EEN NIEUW LEVEN 
Voor Renée breekt nu breekt een moeilijke periode aan. Ja, behandeld worden in een Forensisch Psychiatrisch centrum of een gelijkaardige instelling betekent voor een geïnterneerde hard werken, dag in dag, dag uit, de hele dag. Dus niet 24 uur in je kamer zitten, niet op bed blijven liggen en niet niets doen, zoals in de gevangenis. In dit nieuwe leven heeft Renée veel begeleiding en therapie nodig, ook veel uitleg, want dat voorkomt nodeloos verdriet en teleurstellingen voor iedereen, maar vooral aandacht, steun, begrip en vriendschap.
Dokters, psychologen en hulpverleners, van mij zal ze die krijgen, van jullie ook? 
Ik hoop het.

Ps. Meneer de minister, kunt u a.u.b. ook de huidige wet op internering aanpassen? Zorg dat - zoals advocaat Jos Vander Velpen aanraadt - mensen, zoals René, niet voor de rest van hun leven met het label geïnterneerde door het leven moeten gaan. Zorg dat ze, als beloning voor hun behandeling, inspanningen en aanpassingen, na een overeengekomen proefperiode weer zonder dat bezwarend etiket door het leven kunnen gaan en zo meer kans maken op een relatie, op werk, op een netwerk, op een samen leven in onze samenleving...