AGENDA'S KWAMEN, KOMEN EN... BLIJVEN!

Agenda's zijn nooit weg. Producent Brepols uit Turnhout vindt een nieuwe adem, las ik in DS. Daar ben ik blij om. Als je denkt dat agenda’s passé zijn, vergis je je. Brepols is nog altijd agenda-uitgever én zorgt voor hippe gegeerde notitieboekjes waarin je naar hartenlust kunt noteren wat gebeurt of gaat gebeuren, wat je ziet, hoort, weet, denkt, voelt en droomt. Dat laatste deed ik ook, jaren!

Het doet me deugd dat steeds meer mensen, vooral jongeren, teruggrijpen naar pen/potlood en papier en dus ook agenda’s. ‘Het verlangen naar schrijven en vertragen leeft overal zegt marketingmanager Zels van Brepols in de krant DS.                                                                                                                 

Ik kreeg mijn agenda's, per toeval, van een dame die oud papier verkocht en jaarlijks ook dozen vol niet verkochte agenda’s moest ‘verwerken’, dus vernietigen. Met de duidelijke boodschap ‘niet verkopen’ kreeg ik van Madammeke T (zo noemde we haar in ons gezin, dat een boon had voor haar) een lading: een volle doos zwarte identieke exemplaren, enkele kleinere met een rode kaft ertussen. Eens een jaar voorbij konden die van het vorige echt niet meer aan de man of vrouw gebracht worden. Maar ik was dolblij met en dankbaar voor die onverkochte en onverkoopbare exemplaren. 

Ik denk nog dikwijls aan haar, aan mevrouw T. En niet alleen aan haar vrijgevigheid maar ook aan de drama’s die haar leven verzwaarde: de dood van haar man en de dood van haar zoon. Ondanks haar intens lijden bleef ze werken, vechten, doorzetten, aankopen en verkopen… en haar gezin (en ons soms ook) verwennen.

Schappen vol

Mevrouw T. zal ik misschien nooit vergeten. Haar agenda’s, die van Brepols, ook niet. Ze zitten nog altijd in mijn witte bureaukasten. Schappen vol (een selectie, zie foto). Bijna allemaal 21,5 op 14 cm groot. De meeste hebben een zwarte stevige kaft. Ik krijg het niet over mijn hart om ze, op een doordeweekse dinsdagmorgen, bij het oud papier te zetten. Door haar? Door hun betekeneis voor mij? Door wat ze aan inhoud nog verbergen?

Agenda’s van Brepoels… ze waren mijn 'alles', mijn onmisbaar dagelijks attribuut meer dan tien jaar, maar ook meer dan dat: ze waren mijn geheugen, mijn toeverlaat, mijn compagnon de route, mijn redding, mijn naslagwerk. Ik vertrok geen dag naar het hof van beroep zonder een dik zwart exemplaar met stevige kaft en een zwevend lintje dat aangaf waar ik gebleven was

Ik noteerde er elke rechtbank dag nauwgezet (maar achteraf niet altijd duidelijk leesbaar) in, in welke zaal (kamer heet dat op het hof van beroep), voor welke zaak ik aanwezig was… datum, kamer, beklaagden… De namen van griffier en zittende en staande magistraten net altijd.

Dat waren verslagen van rechtszaken, tussenkomsten van beklaagden, magistraten en advocaten, en soms mijn gedachten, gevoelens en bedenkingen erover…

Aan mijn linkerarm bengelde mijn handtas, in mijn rechterhand hield ik mijn ‘zwart boekje’ vast… tot op het moment dat ik in de gerechtszaal plaatsnam, dat opende en ijverig begon te noteren wat ik zag en wat ik hoorde.

Rechtszaken

Over elke rechtszaak schreef ik zoveel mogelijk op… om thuis, uit mijn gekrabbel, de samenvattende essentie te halen… in x aantal regels, opgedragen door de eindredactie. Bij de uitspraak van het verdict voor de beklaagden - het arrest - ging ik waarheid gedreven naar de griffie om elk arrest van A tot Z te lezen… en het nodige te noteren. Zwarte agenda’s. Eentje uit 2003 heeft me vorig jaar geholpen voor een BVL-podcast ‘Gangster Y’. 

Had (of nam?) ik maar tijd om ze allemaal opnieuw te lezen… ooit misschien. In notities, op mijn computer en in mijn hoofd en hart, ‘brandt’ het verlangen om er nog iets mee te doen, om een deel van de inhoud te ‘gebruiken’, maar dat wel zonder namen en plaatsnamen. Wie weet.

Foto: Inge Kinnet

#agenda #rechtbank #oudpapier #notities #schrijven